قطره های نمناک

و ترنم چک چک

در میان شب تار

اشکهای آسمان

یا که درد و دل ابر

پره از غصه ز جبر

من به او مینگرم

در دل ابر سیاه

حاله ای نور سپید

خوب میدانی کیست

ماه را گویم ماه.......

دل او همچون من

پر درد است هنوز

پر غربت" غصه

مثل شمعی شب سوز

قطرات باران

غرش ابر سیاه

رخ ماه محصور

و دل پر دردم

همه حاکیست از این

منتظر چشم به راه

همه در یک جمله

آه " افسوس " آه

هر لحظه سیاهی آسمانش بیشتر می شود

بیشتر و بیشتر تا اين که . . .

 همه جا تاريك است کوچه باغ ها مملو از تنهایی . . . 

     و نوازنده دوره گرد ساز شكسته اش را به صدا در آورده بود . . .

   در آن شب سرد و خشن  کسی جز ماه رفیق تنهایی ام نشد

چه زیبا بود آن شب . . . 

 من در زیر بید مجنون قلبم که سرش را تا آسمان بلند کرده بود 

 نشسته بودم

 در انتظار عروس آسمان قلبم . . .

تا اين که ماه از پشت درختان سرد و بی روح

از لابه لای شاخه های در هم تنیده سر بیرون آورد

  و چادر زیبایش را بر روی  فرش قلبم پهن کرد

 همه جا چون الماس می درخشید

     دریاچه قلبم که به رنگ یاقوت بود  

      چون نگینی بود بر انگشتری و با زیبایی اش عاشقان را

سرمست می کرد 

 آواز دلنشین شب آن چنان نواخته می شد

که  هر رهگذری را از خود بی خود مي كرد

و در آن هنگام  یاس های سفید وحشی  می رقصیدند

و جغد شب آنها را همراهی می کرد در قلبم غوغایی بر پا بود 

    تا اين که ناگاه چینی دل شیشه ای ام ترک برداشت

شهر زیبای قلبم در هم شكست  و همه چیز نابود شد . . .